Bracia (cz. bratříci, słow. bratríci) – samodzielne oddziały złożone z byłych bojowników husyckich działające w latach 1445–1467 na terenie dzisiejszej Słowacji, Moraw, północnej Austrii i południowej Polski. thumb|180 px|Bitwa pod Łuczeńcem na ilustracji Karela Vítka.thumb|180 px|Hetman braci Piotr Aksamit na ilustracji Mikoláša Aleša. Bracia byli grupą antyfeudalną sprowadzoną na teren dzisiejszej Słowacji z Czech przez Jana Jiskrę z Brandýsa. Ich trzon stanowili czescy bojownicy husyccy (głównie taboryci) jednak w ich szeregach walczyli także słowaccy chłopi, biedota miejska, przedstawiciele niższego duchowieństwa, a nawet część zubożałych panów feudalnych. Największy rozkwit formacji nastąpił po 1453 r., kiedy dowództwo nad nią objął Piotr Aksamit z Liderovic, a wojska mu podległe liczyły około 15-20 tys. żołnierzy. W tym czasie splądrowały one wiele osad oraz klasztory – kamedułów w Czerwonym Klasztorze i norbertanów w Jasowie, a w latach 1447-1451 regularnie napadały także na karawany handlowe zmierzające do Polski. W 1451 roku pod Łuczeńcem bracia stoczyli zwycięską bitwę z ponad dwukrotnie liczniejszymi wojskami węgierskimi Władysława Hunyadego, o czym wzmianka zachowała się w postaci zapisu na skalnej ścianie w Jaskini Jasowskiej.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Bracia (1445–1467) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.