Gdy w 1924 zadecydowano o rozbudowie pułków strzelców konnych, 4 szwadron i szwadron ckm oraz pluton łączności nie miały możliwości zakwaterowania w macierzystych koszarach pułku. Po czasowym funkcjonowaniu w innych obiektach poznańskiego garnizonu, dopiero w maju 1925 powróciły do Koszar Taborów. Jesienią 1937 szwadrony 7 pułku strzelców konnych rozpoczęły przeprowadzkę do Biedruska. 31 maja 1938 Koszary Taborów przejął gospodarczo 15 pułk ułanów. Zakwaterowany w nich został szwadron łączności Wielkopolskiej Brygady Kawalerii.
Po II wojnie światowej koszary nadal użytkowane były przez Wojsko Polskie. W 1949 ich pojemność szacowano na 250 ludzi, 120 koni, 22 samochody, 24 wozy, a planowano tam zakwaterować dywizjon artylerii. Ówczesny (1949) plan koszar wyszczególniał w ich północnej części: koszarowiec, budynek kuchni, stołówki i świetlicy, mieszkania kadry (3 rodziny oficerskie i 6 podoficerskich), ambulans weterynaryjny, wartownię, prowizoryczny garaż podziemny, szopę na opał, strzelnicę małokalibrową, stajnię możliwą do wykorzystania jako działownia lub garaż, krytą ujeżdżalnię/halę sportową, dwie stajnie, garaż z przybudówką, kuźnię i mocno zdewastowane garaże drewniane. Budynki w południowej części nie posiadały oryginalnego opisu. Były to najprawdopodobniej prowizoryczne stajnie lub garaże.