Getto w Zakliczynie – utworzone przez Niemców getto dla ludności żydowskiej istniejące w Zakliczynie w okresie okupacji ziem polskich.
W 1939 Zakliczyn liczył ponad tysiąc mieszkańców, z czego Żydzi stanowili około 30%. W lipcu 1942 Niemcy, w ramach akcji Reinhardt, wydali zarządzenie o utworzeniu w mieście getta, do którego trafiło ponad 1500 (2000) osób, także z Wojnicza i innych okolicznych miejscowości (m.in. Czchowa, Bobowej i Gromnika). Mieściło się ono w rejonie ulic Piłsudskiego, Malczewskiego oraz Browarki.mały|240px|Pomnik z 2023|lewoŻydzi zmuszani byli do niewolniczej pracy, m.in. w warsztatach rzemieślniczych, przy drogach i melioracji. W getcie panowały tragiczne warunki bytowe. W jednym pomieszczeniu często zamieszkiwało nawet około dwadzieścia osób, a w ciepłe noce wielu zmuszonych było spać pod gołym niebem. Życie osadzonych toczyło się w ciasnocie, brudzie i głodzie, panowały choroby. 15 września 1942 nastąpiła likwidacja getta. Na targowisku zgromadzono jego mieszkańców, którzy następnie zostali popędzeni pieszo do stacji kolejowej w Gromniku lub byli bezpośrednio wywiezieni do Tarnowa. Większość deportowanych trafiła do obozu zagłady w Bełżcu. Jedynie nielicznym udało się zbiec.