Państwa sygnatariusze Konwencji zobowiązali się wzajemnie uznawać uzyskane kwalifikacje w innym kraju sygnatariusza, na równi z kwalifikacjami uzyskiwanymi w swoim kraju. Gwarantują to zapisy Konwencji dotyczące kwalifikacji, późniejsze dokumenty uzupełniające i międzynarodowa sieć ośrodków ENIC (The European Network of Information Centres, powołane przy współpracy UNESCO i Rady Europy) i NARIC (National Academic Recognition Information Centres, powołane przez Unię Europejską)
Główne założenia dotyczące uznawania kwalifikacji Treść Konwencji Lizbońskiej definiuje dwa rodzaje kwalifikacji:"Kwalifikacje uzyskane w szkolnictwie wyższym: Każdy stopień, dyplom lub inne świadectwo wydane przez kompetentne władze, stwierdzające pomyślne ukończenie kształcenia na danym kierunku studiów.
Kwalifikacje dające dostęp do studiów wyższych: Każdy dyplom lub inne świadectwo wydane przez kompetentne władze, stwierdzające ukończenie programu nauczania i umożliwiające jego posiadaczowi ubieganie się o przyjęcie na studia wyższe.".Powyższe rodzaje kwalifikacji i zasady wzajemnej uznawalności zostały zapisane w odrębnych rozdziałach: Rozdział IV Uznanie kwalifikacji dających dostęp do studiów wyższych i Rozdział VI Uznanie kwalifikacji uzyskanych w szkolnictwie wyższym.