Odwłok zwykle ma pygidium częściowo nienakryte pokrywami. U samicy występuje przeciętnej długości, słabo zesklerotyzowane pokładełko. Samiec ma edeagus z kciukowatym tegmenem o szczycie zaokrąglonym z wcięciem pośrodku; płat środkowy edeagusa (prącie) cechuje się nieco prostokątnawym trzonem, nieco wystającymi na boki kątami przednimi i płytko pośrodku wciętą krawędzią szczytową.

Ekologia i biologia Owad eurytopowy, spotykany w różnych siedliskach. Zarówno larwy, jak i postacie doskonałe są saprofagami o szerokim spektrum pokarmowym. Bytują na suchej padlinie, świeżych i starych kościach, skórze, gnijących i wysuszonych rybach, wśród gnijącej materii roślinnej, w pryzmach kompostowych, gniazdach i gnijących grzybach. Osobniki dorosłe znajdywane są także pod korą (zwłaszcza zimą), w napływkach powodziowych i na kwiatach – biorą udział w zapylaniu kwiatów o woni padliny.

Postacie dorosłe aktywne są od marca do października. Aktywność ich jest całodobowa, jednak szczyt osiąga między godziną 20:00 a północą. W temperaturze 16°C rozwój zajmuje około 95 dni, a w temperaturze 31°C średnio 25,5 dnia. Temperatura 34°C nie jest już tolerowana. Przepoczwarczenie ma miejsce w gładkościennej komorze wykopanej przez larwę w glebie.