Wszystkie ściany i sklepienie pokryte iluzjonistyczną barokowo-klasycystyczną dekoracją malarską wykonaną zapewne w latach osiemdziesiątych w. XVIII (nie wcześniej niż 1779).
Istotną cechą architektury kościoła w Horodyszczu jest jej odrębność w stosunku do budownictwa sakralnego 2. poł. w. XVIII na terenie WKL. Formy obiektu nie przypominają również innych świątyń benedyktyńskich na ziemiach dawnej Rzeczypospolitej. Kościół Św. Anny powstał ok. 1774–1775, lecz trudno w nim widzieć zarówno późne wcielenie dynamicznego baroku wileńskiego, jak i wczesny przykład klasycyzmu. Ogólna koncepcja projektu sprowadza się do stworzenia budowli na planie krzyża łacińskiego o prosto zamkniętych ramionach, krótkim korpusie i ramionach transeptu, o wydłużonym prezbiterium oraz artykułowanej parami wielkoporządkowych pilastrów fasadzie i niemal identycznie ukształtowanych ścianach szczytowych transeptu i chóru. Wydaje się, że źródeł rozwiązań tego rodzaju należy szukać w architekturze lwowskiej 2. poł. w. XVIII. Plan budowli oraz sposób ukształtowania fasady budzi skojarzenia z rozpowszechnionymi na terenie Rusi Koronnej jednonawowymi kościołami na planie wydłużonego krzyża.