Z uczelnią tą związany był do końca życia pełniąc funkcję: dziekana Wydziału Inżynierii Budowlanej i Inżynierii Rolnej (w latach 1915–1916), dziekana Wydziału Inżynierii Budowlanej (1916–1920) i dziekana Wydziału Inżynierii Lądowej (1920–1921). Jednocześnie przez 20 lat (1915–1935) kierował najpierw Zakładem, a następnie Katedrą Mechaniki Teoretycznej. Profesor zwyczajny od 1919.

Był organizatorem (1917) i pierwszym dyrektorem Państwowej Szkoły Mierniczej w Warszawie oraz współorganizatorem Towarzystwa Kursów Technicznych w Warszawie i Warszawskiego Towarzystwa Politechnicznego. Był także członkiem Akademii Nauk Technicznych i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Od czasu studiów w Rydze należał również do Korporacji Akademickiej Welecja, której był kuratorem na Politechnice Warszawskiej w latach 1916–1935.

Jego zainteresowania zawodowe skupiały się wokół teorii sprężystości, termodynamiki oraz hydrauliki. Był autorem nowoczesnego podręcznika z zakresu mechaniki teoretycznej. Praca ta przez wiele lat była podstawowym podręcznikiem mechaniki w polskich wyższych uczelniach technicznych.

27 listopada 1929 został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia PolskiM.P. z 1929 r. nr 271, poz.