25 sierpnia sama została poważnie ranna na placu Krasińskich, gdy wychodziła z kwatery „Parasola” w Pałacu Krasińskich z bochenkiem chleba dla „Pługa”, który leżał w Szpitalu przy ul. Kilińskiego. Uratował ją dr Zbigniew Dworak ps. „Maks”, który był szefem służby sanitarnej „Parasola”. Dwa dni później przeniesiono ją z punktu opatrunkowego, który znajdował się w piwnicy Pałacu Krasińskich, uniknąwszy śmierci po zbombardowaniu Pałacu, które nastąpiło kilka godzin późniejPod jego gruzami zginęło wówczas 27 żołnierzy z 1 kimpanii „Parasola”. 1 września przeszła kanałami ze Starówki do Śródmieścia i została umieszczona w szpitalu cywilnym mieszczącym się przy ul. Wspólnej. Stamtąd po kapitulacji, została przez Niemców wywieziona do Krakowa, w którym przebywała na leczeniu do lipca 1945.

Po wojnie odnalazła rodzinę i powróciła do Warszawy. 27 września 1945 ujawniła się przed Komisją Likwidacyjną b. Armii Krajowej Obszaru Warszawskiego. W tymże roku wstąpiła na anglistykę na Uniwersytecie Warszawskim. Podczas studiów pracowała społecznie jako sekretarka Koła Anglistów. W tym okresie wyszła za mąż za Wojciecha Olszewskiego. W 1950, kiedy ukończyła studia, rozpoczęła pracę jako młodszy asystent Studium Anglistyki UW. Została jednak jako żołnierz Armii Krajowej usunięta z uczelni.