Syndrom, jako zachowanie kompulsywne, rodzi szereg trudności relacyjnych, powodując ostatecznie, że realizacja głównego celu Atlasa (pomaganie innym) zwraca się przeciw niemu. Dzieje się tak za sprawą nadmiernej kontroli sprawowanej przez niego nad otoczeniem, chęcią porządkowania przestrzeni, panowania nad wszystkim, a także wyręczaniem innych w przekonaniu, że nie umieją oni wykonać określonych czynności wystarczająco dobrze lub szybko. Branie na siebie niewspółmiernych obciążeń powoduje tez nieuchronne przeciążenie, wraz z idącą za nim irytacją, co owocuje dystansem bliskich, a z czasem nawet możliwym ostracyzmem. Osoby wyręczane czują się osaczone przez niechcianego wybawcę, odsuwają się od niego, powodując u Atlasa poczucie winy i osamotnienie.
Osoby z syndromem Atlasa budują wokół siebie sieć zależności, zniewalają innych swoja opiekuńczością, tworzą (często niechciane) zobowiązania. Ich poświęcenie nie jest bezinteresowne, stanowi formę przekupstwa – w zamian oczekują przywiązania i potwierdzenia swojej ważności.
Termin został wprowadzony przez polską pedagog, Irenę Pospiszyl w monografii Syndrom Atlasa. O tych, którzy byli silni zbyt długo (PWN, Warszawa, 2019).
Zobacz też
Atlas – w mitologii greckiej jeden z tytanów zespół stresu pourazowego
Przypisy
Kategoria:Psychologia społeczna