Został zniszczony podczas wojny północnej.
Następny, w tym samym miejscu, został wzniesiony w latach 1739-1743 kosztem kolatora Antoniego Kazimierza Sapiehy i staraniem proboszcza Konstantego Jaskołłda, kanonika inflanckiego. Drewniana świątynia miała centralizującą formę – plan zbliżony do krzyża greckiego, na skrzyżowaniu ramion wznosiła się wielka kopuła oświetlona oknami. Został w pełni wyposażony dopiero w końcu XVIII w. W latach trzydziestych XIX w. był już w bardzo złym stanie i w 1836 r. proboszcz ks. Jan Kotzigk wrócił się do biskupa wileńskiego z prośbą o pozwolenie na budowę murowanego kościoła.
W 1839 r. wzniesiono prowizoryczną drewnianą kaplicę i rozebrano stary kościół. Ostatecznie jednak pozwolenie na budowę nowej świątyni uzyskano dopiero w 1858 r., a 1860 r. na miejscu rozebranego zaczęto wznosić nowy murowany, z kamienia polnego i cegły. Gmach udało się jednak doprowadzić jedynie do wysokości okien, ponieważ w 1863 r. władze zabroniły dalszej budowy ze względu na aktywne wsparcie proboszcza Kotzigka dla powstania styczniowego.
W 1866 r. parafia została skasowana, nieukończony kościół został przeznaczony na świątynię prawosławną, jednak do 1907 r. nie podjęto przy nim żadnych prac. Zamknięto tymczasową kaplicę, którą następnie rozebrano ok. 1895–1904.