Bęben obręczowy z cekinami (inaczej obręczówka, bębenek cygański, grajcarek lub tamborek) - polski ludowy instrument perkusyjny z grupy membranofonów.
Bęben obręczowy występował w małych kapelach m.in. w na Mazowszu, Kurpiach i Mazurach, Ziemi Radomskiej, Kieleckiej, w powiecie kaliskim, a także na Lubelszczyźnie. W środkowej Polsce wchodził w skład kapel wraz ze skrzypcami i basami. Z powodu pojawienia się głośniejszych instrumentów, takich jak harmonia czy klarnet, zastępowany był w składzie kapel przez baraban.
Bęben obręczowy z cekinami występuje także w innych państwach, m.in. w Ukrainie, Białorusi i Rosji.
Budowa Składa się z drewnianej obręczy na którą z jednej strony naciągnięta jest skóra. Do wyrobu bębnów używa się najczęściej skóry koziej, baraniej i cielęcej. W przeszłości popularna była także skóra psia. Obecnie produkowane są także bębny, których membrana wykonana jest z materiałów, które nie są pochodzenia zwierzęcego. Membranę mocuje się za pomocą metalowej obręczy z zaczepami i śrubami. W wyżłobionych w obręczy otworach umocowane są brzękadła. Na brzękadło składają się co najmniej dwie metalowe blaszki, które po uderzeniu w bęben obijają się o siebie i wydają charakterystyczny brzęczący dźwięk.