1935.
Nowy budynek sześcioklasowej szkoły zbudowano w latach 1911–1914.
Podczas II wojny światowej Bełz pozostawał pod okupacją niemiecką, a w kwietniu 1945 w związku z atakami UPA felicjanki zmuszone były do wyjazdu do głównego domu prowincjalnego we Lwowie, a do Bełza powróciły dopiero po kilku miesiącach. W latach 1945–1951 siostry otworzyły w Bełzie gimnazjum krawieckie, które było jedyną w tym czasie szkołą o profilu zawodowym na tym obszarze. Po zmianie granic w 1951 roku felicjanki wyjechały na teren obecnej Polski, a władze sowieckiej Ukrainy użytkowały dawną szkołę jako szpital, a kaplicę jako skład. Obie części przebudowano, dodając m.in. wtórnie nadbudowane piętro nad częścią klasztorną, kaplicę przedzielono na dwie kondygnacje.
Architektura Zabudowania felicjanek składały się z trzech części, ustawionych w stosunku do siebie w jednej linii: z dwupiętrowego budynku szkoły, z przylegającego do niego od północy kaplicy, do której od drugiej strony dostawiony był piętrowy budynek klasztoru. Elewacje szkoły i klasztoru nie miały podziałów architektonicznych. Elewacja kaplicy ujęta była podziałem ramowym, zwieńczona szczytem o wklęsłych bokach i trójkątnym przyczółkiem. W ścianie kaplicy znajdowały się dwa, duże prostokątne zamknięte półkoliście okna, nad którymi znajdował się owalny otwór okienny.