Jako że chrząszcze te są wyraźnie kriofobowe (unikają chłodnych środowisk), przypuszcza się, że do migracji między kontynentami europejskim i amerykańskim doszło w czasie jednego z eoceńskich optimów termicznych.

Taksonomia i ewolucja Pierwszy gatunek tych chrząszczy opisał w 1864 roku Andrew D. Murray pod nazwą Cercus exilis. W 1876 roku Edmund Reitter opisał nowy gatunek Tisophone hypocoproides, wprowadzając dla omawianego taksonu nazwę rodzajową Tisiphone, która jednak okazała się młodszym homonimem. Nazwę Smicrips wprowadził w 1878 roku John L. LeConte, a w 1879 roku George H. Horn utworzył od niej plemię Smicripini. David Sharp opisując w 1900 roku kilka gatunków wciąż używał nazwy Tisiphone i od niej utworzył podrodzinę Tisiphoninae. Rangę osobnej rodziny, Smicripidae, jako pierwsi nadali taksonowi obejmującemu rodzaj Smicrips Adam G. Böving i Frank C.