Na początku lat 50. zamieszkała w Nowym Jorku. Śpiewała z różnymi zespołami, m.in. Charliego Barneta, Raya McKinleya i Boyda Raeburna. Współpracowała także z zespołem saksofonisty Ala Cohna, za którego wyszła za mąż w 1953. Mieli dwoje dzieci – Lisę i Josepha Marka (późniejszego gitarzystę jazzowego). W tym czasie przestała śpiewać i poświęciła się domowi i rodzinie. W 1957 jednak przyjęła zaproszenie od wytwórni Bethlehem na nagranie płyty. Album Moody, w realizacji którego uczestniczyli znani muzycy, m.in. jej mąż, trębacz Joe Wilder, pianista Don Abney i gitarzysta Barry Galbraith, zyskał duże uznanie. Rok później ukazała się na płycie jazzowa wersja broadwayowskiej komedii muzycznej Oh, Captain! z jej udziałem. Towarzyszyli jej tak znani muzycy jak pianista Dick Hyman, saksofoniści Coleman Hawkins i Harry „Sweets” Edison, trębacz Art Farmer, kontrabasista Oscar Pettiford i perkusista Osie Johnson. Niedługo potem, pozostająca w separacji z mężem, rozwiodła się z nim i tym razem na dobre porzuciła muzykę. Mimo chęci powrotu do śpiewania, zajmowała się wyłącznie wychowaniem dzieci i prowadzeniem domu.
Jako wokalistka dysponowała ciepłym głosem o dużej wrażliwości. Jej sposób frazowania nawiązywał do wokalistyki Billie Holiday. „Lady Day” była dla niej wzorem, podobno były zaprzyjaźnione.
Zmarła na Florydzie.