„Wilk”, z którym od stycznia 1943 utrzymywała kontakty z obozem koncentracyjnym w Majdanku, organizując pomoc więźniom i osadzonym w nim członkom KB oraz innym.
Wzięła udział w powstaniu warszawskim jako łączniczka i sanitariuszka w szeregach I Batalionu Szturmowego KB pod dowództwem kpt. „Nałęcza”. Podczas pierwszych dni walki na Starym Mieście była dwukrotnie kontuzjowana – początkowo na ul. Hipotecznej przysypana w budynku, w który trafiła bomba, a następnie ranna w głowę podczas ataku na Pałac Radziwiłłów. Pomimo ran, jakie odniosła w powstaniu, walczyła do 2 października, aż do upadku powstania.
Podporucznik Irena Olszewska podczas powstania została odznaczona Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Rozkazem KG KB Nr 40 z 14 sierpnia 1944 została również odznaczona Krzyżem Walecznych za dzielność w boju o Warszawę w dniach od 1 do 13 sierpnia 1944. Rozkazem gen. „Bora” Nr 871/1 z 23 września 1944 Irena Sosińska została minowana na stopień ppor.