Archeologicznego (od 1956r.), prezesem Stowarzyszenia Miłośników Dawnej Broni i Barwy (od 1956r.) oraz przewodniczącym Towarzystwa Przyjaciół Muzeum Wojska przy Muzeum Historycznym miasta Wrocławia (od 1958r.). Na początku lat pięćdziesiątych włączył się w nurt malarstwa socrealistycznego, tworząc Dom wśród ruin, Stadninę Państwową — namalowaną wspólnie z Marią Dawską, Pejzaż z fabryką. Malował także widoki miasta i jego okolic, m.in. Wrocław, pejzaż miejski, Widok na Odrę, Pejzaż z Obornik. Brał udział w Salonach Zimowych w Radomiu (1951, 1956) i wystawach ogólnopolskich w Warszawie (1953, 1959; 1961). W 1956r. należał do założycieli wrocławskiej Grupy 8 (zarejestrowanej w 1957r.). uprawiającej malarstwo realistyczne, która chciała dotrzeć ze sztuką do najszerszych kręgów odbiorców. Z Grupą 8 wystawiał we Wrocławiu w Domu Oficera (w grudniu 1956) i Salonie Biura Wystaw Artystycznych (we wrześniu 1957), następnie w Katowicach w Muzeum Śląskim (1959), Jeleniej Górze, Kowarach, Zgorzelcu, Turawie (1962), Wałbrzychu, Kłodzku, Górze Śląskiej (1964) oraz ponownie we Wrocławiu w BWA (1961, 1963, 1965, 1967). Do Grupy osiem należeli również Halina Łepkowska-Giecewicz, Maria Jurczenko-Kamińska, Stanisław Kopystyński, Zofia Krokowska-Zastawnik, Eugeniusz Niemirowski, Sławomir Słychalski.