W 1956 na Newport Jazz Festival w przerwie między utworami Diminuendo in Blue i Crescendo in Blue, kiedy publiczność zaczęła opuszczać swoje miejsca, Ellington i przyjaciele namówili go, żeby zagrał długie solo, co niejednokrotnie robił. Słysząc ekscytującą, wirtuozerską grę, z każdą chwilą podnoszącą emocje na widowni, publiczność zaczęła wracać, żeby w krótkim czasie rozpocząć fiestę nieomal zakończoną zamieszkami. Dobrze upubliczniony przez media – składający się z dwudziestu siedmiu chorusów – popis Gonsalvesa spowodował powrót Ellingtona do czołówki show biznesu. Natomiast sam muzyk zyskał dozgonną wdzięczność wielkiego Duke’a. Już wcześniej Ellington nazywał go „Chodzącymi skrzypcami” („Strolling Violins”), gdyż nierzadko saksofonista grał swoje partie solowe, przechadzając się wśród publiczności.

Prawdopodobnie od końca wojny, kiedy wśród muzyków jazzowych zapanowała moda na narkotyki, on również zaczął je brać. Ponadto przez większość życia był uzależniony od alkoholu. Do śmierci nie wyzwolił się z nałogów, które źle wpływały zarówno na jego formę muzyczną, jak stan zdrowia.