9S470 () – stanowisko dowodzenia systemem przeciwlotniczym 9K37 Buk.
Historia 13 stycznia 1972 r. Rada Ministrów ZSRR podjęła uchwałę o rozwoju systemów przeciwlotniczych. Nowe systemy miały zastąpić wykorzystywane dotychczas 2K12 Kub. Miała to też być konstrukcja uniwersalna, mogąca operować z lądu oraz z pokładów okrętów jako element systemu . Zamawiający oczekiwał stworzenia systemu samobieżnego, mogącego dotrzymać tempa nacierającym jednostkom pancernym. Miał on zwalczać cele powietrzne lecące z prędkością do 800 m/s na małych i średnich wysokościach i przeciążeniach do 12 g, na dystansach do 30 km. Zaprojektowane do tego systemu stanowisko dowodzenia 9S470 miało za zadane zbieranie informacji (m.in. z radaru 9S18), przetwarzania danych o sytuacji i oznaczanie celów wyrzutniom 9A310. Stanowisko dowodzenia miało rozpoznawać do 46 celów na dystansie do 100 km i wysokości do 20 km oraz wskazywać wyrzutniom sześć celów przeznaczonych do zniszczenia w pierwszej kolejności. thumb|left|Stanowiska operatorów systemów naprowadzania Testy systemu 9K37 Buk rozpoczęły się w listopadzie 1977 roku i trwały do wiosny 1979 roku. Dywizja posiadała własne stanowisko dowodzenia 9S470, stanowisko wykrywania i wyznaczania celów 9S18 oraz trzy baterie po dwie wyrzutnie 9A310.