Autor podkreślił, że domyślnym modus operandi Spoto było „wydobywanie mroczniejszych stron biografii, które badał”, czego przykładem jest biografia Hitchcocka z 1983 czy też książka In Spellbound by Beauty: Alfred Hitchcock and his Leading Ladies (2008), w której opisał toksyczne relacje – niekiedy graniczące z sadyzmem – z aktorkami, m.in. Grace Kelly, Kim Novak i Tippi Hedren.
Pisane przez niego biografie uchodziły za bogate w szczegóły, niekiedy do tego stopnia, że krytycy literaccy zarzucali im nagromadzenie drobiazgów, ale brak osobowości. Frank Rich, główny krytyk teatralny „The New York Timesa”, recenzując The Kindness of Strangers: The Life of Tennessee Williams (1985), napisał, że brakowało mu „pasji – do [Tennessee] Williamsa, do teatru, do języka i opowiadania scen, jakich wymaga literacka biografia”. „Publishers Weekly” nazwał jego biografię Oliviera z 1992 „wspaniałą, poruszającą biografią godną swojego zmiennego tematu”.