Puckins jest „inteligentny, prawy i bogaty”, ale także dekadencki, gotów na każde ryzyku by tylko zwalczyć szaloną nudę swego życia. Szczęśniak zwraca uwagę na ewolucję postaci Puckinsa, który przez spotkania z Muchłapskim i Przedpotowiczem staje się mniej egoistyczny i bardziej szlachetny, a także zaciekawiony nauką. Szczęśniak także zauważa, że „Powieści Majewskiego są zapisem stanu świadomości polskiej inteligencji z końca XIX wieku. Pojawiają się w nich zatem takie składniki, jak: zainteresowanie Tatrami, patriotyczne powinności, romantyczny stosunek do świata, ale także umiłowanie nauki czy kult pracy”. W kontekście czytelnika, do którego te powieści były adresowane, pisze, że książki te, choć opisywane zwykle jako przeznaczone dla dzieci i młodzieży, mają o wiele większy poziom wyrafinowania niż podobne pozycje dla tej grupy czytelniczej tego okresu, i można je uznać także za adresowane dla dorosłych czytelników.

Wojciech Sedeńko, pisząc w 2012 o utworze, opisał go jako popularnonaukową „pozytywistyczną pochwałę nauki” i „polski wkład w powieść przygodową, zresztą słabo znany”.