Erigeron droebachensis O.F.Müll. – gatunek roślin z rodziny astrowatych. Występuje w środkowej i wschodniej Europie – od Niemiec i Austrii po Kaukaz i Ural oraz na Półwyspie Skandynawskim. W Polsce rozmieszczenie jest słabo udokumentowane, znany jest z zachodniej części kraju od Pomorza, poprzez Wielkopolskę po Górny i Dolny Śląsk oraz z Sudetów i Karpat.
Takson bywa różnie ujmowany, także jako odmiana lub podgatunek przymiotna ostrego i bywa też rozbijany na dwa odrębne taksony.
Morfologia Pokrój Roślina zielna osiągająca od ok. 20 do ok. 100 cm wysokości o łodygach prosto wzniesionych lub podnoszących się, bardzo słabo owłosionych lub nagich. Liście Dolne skupione w rozety przyziemne. Liście w rozecie i dolne liście łodygowe są podługowate do odwrotnie jajowatych, zwężone w dole, na wierzchołku tępe lub zaostrzone. Wyższe liście łodygowe na niższych roślinach bardzo wąskie i krótkie (subsp. droebachensis), na wyższych roślinach liczne i podobne do dolnych – nieznacznie zmniejszające się z wysokością (subsp. macrophyllus). Kwiaty Zebrane w koszyczki, których na mniejszych roślinach bywa czasem tylko kilka, a na większych ponad 70. Okrywa jest kubeczkowata o długości 4–7 mm. Listki okrywy są wąskolancetowate, ciemne i nagie lub co najwyżej z pojedynczymi szczecinkami lub z gruczołkami.