U-610 – niemiecki okręt podwodny typu VIIC z okresu II wojny światowej. Wyporność okrętu wynosiła 769 ton w położeniu nawodnym i 871 ton pod wodą, a jego główną bronią było 14 torped kalibru 533 mm wystrzeliwanych z pięciu wewnętrznych wyrzutni. Jednostka rozwijała na powierzchni prędkość ponad 17 węzłów, osiągając zasięg 8500 Mm przy prędkości 10 węzłów.

Jednostka została zwodowana 24 grudnia 1941 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, a 19 lutego 1942 roku wcielono ją do służby w Kriegsmarine. Pływając w składzie , okręt odbył cztery patrole bojowe, podczas których zatopił cztery statki o łącznej pojemności  BRT i uszkodził jeden o pojemności 9551 BRT. 8 października 1943 roku na północny zachód od Irlandii U-610 został zatopiony wraz z całą załogą bombami głębinowymi przez kanadyjską łódź latającą Short Sunderland ze .

Projekt i budowa

Jednostki typu VIIC były kolejnym ewolucyjnym ulepszeniem najliczniej budowanych w Niemczech okrętów typu VII. Poprzednik – typ VIIB – miał zbyt mały zasięg i za mało miejsca pod pokładem, by można było zainstalować sonar. Opracowany w 1938 roku projekt nowego okrętu różnił się od poprzedniej wersji m.in.