Wielki Ucisk () w eschatologii chrześcijańskiej to okres wspomniany przez Jezusa w kazaniu na Górze Oliwnej jako znak, poprzedzający czas końca (Mt 24, Mk 13, Łk 21).

W Apokalipsie św. Jana Ap 7,14 „wielki ucisk” () jest używane do określenia okresu, o którym mówił JezusVine, William E. Vine's Expository Dictionary of New Testament Words, Tribulation. W Ewangelii (Mt 24,21 i 29) greckiego słowa ucisk (θλίβω) użyto w kontekście oznaczającym cierpienia tych, których mogą dotknąć klęski wojenne i oblężeniaThayer, Joseph. Thayer's Greek-English Lexicon of the New Testament, θλίβω (tribulation).

Poglądy Chrześcijanie nie są zgodni co do tego, czy Wielki Ucisk będzie krótkim okresem wielkich trudności przed końcem świata i Drugim Przyjściem Chrystusa („futuryzm”); czy też już nastąpił i wydarzył się w 70 r. n.e., kiedy rzymskie legiony obległy Jerozolimę i zniszczyły jej świątynię („preteryzm”);