Kościół parafialny w Świtarzowie – rzymskokatolicka świątynia parafialna o nieznanym wezwaniu w Świtarzowie, budowana w 1937–1939 (nieukończona) według projektu Ireny Obmińskiej-Wieczorkowej, córki Tadeusza Obmińskiego.
Historia Świtarzów (pisany czasem także jako Świtażów) pierwotnie należał do parafii w Tartakowie. Ekspozyturę utworzono tu w 1910, a samodzielną parafię erygowano 22 grudnia 1923A. Dworzak, Kościół parafialny pw. św. Michała Archanioła w Tartakowie, [w:] Kościoły i klasztory rzymskokatolickie na terenie dawnego województwa bełskiego, t. 1, red. A. Betlej, A. Dworzak, Kraków 2021, s. 849; K. Brzezina-Scheuerer, Kościół parafialny w Świtarzowie, [w:] Kościoły i klasztory rzymskokatolickie na terenie dawnego województwa bełskiego, t. 1, red. A. Betlej, A. Dworzak, Kraków 2021, s. 822.
Wiadomo, że w 1876 funkcjonowała w Świtarzowie kaplica prywatna, zapewne w pałacu. Kaplica publiczna została zbudowana w 1897, jako neogotycka kaplica grobowa Wandy z Rulikowskich i Tadeusza Kownackich. Była to budowla na rzucie prostokąta, stosunkowo szeroka, z ostrołukowymi oknami. Przed 1908 rokiem została powiększona przez drewnienie niemal równej jej wielkości drewnianej przybudówki. I w takim stanie służyła miejscowym katolikom do końca II wojny światowej.