W latach 1888–1914 działał w Polskiej Partii Socjalistycznej, organizacji „Promień”, Uniwersytecie Ludowym i Związku Strzeleckim. Był również redaktorem „Promienia”, pisma poświęconego sprawom młodzieży szkolnej. Do 1914 był nauczycielem w szkołach średnich w Tarnowie, Krośnie i Stanisławowie.
W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do kadry artylerii. Następnie objął dowództwo I plutonu 1 baterii LP. 29 września 1914 został mianowany chorążym, a 14 marca 1915 awansowany na podporucznika. Walczył w Karpatach, na Wołyniu i nad Stochodem. Do 2 października 1915 służył na stanowisku oficera placu LP w Marmaros-Sziget. Po przeniesieniu II Brygady do Królestwa, został odkomenderowany do 1 pułku artylerii i przydzielony do 1 baterii. 1 listopada 1916 awansował na porucznika. Od 2 do 16 stycznia 1917 uczestniczył w I kursie Szkoły Strzeleckiej Artylerii w Rembertowie, a od 21 maja do 25 sierpnia tego roku jako egzaminator w I kursie Szkoły Podchorążych Artylerii w Górze Kalwarii. We wrześniu 1917, po kryzysie przysięgowym, został zwolniony z Legionów Polskich i na własną prośbę wcielony do armii austro-węgierskiej w szarży ogniomistrza.