Na początku XX wieku rozbudowano szkołę i dom nauczyciela. Obecna nazwa wsi nawiązuje do wzgórza Banzniz wspomnianego w dokumencie z 1235 określającego granicę Ziemi Bańskiej.
W 1972 Baniewice uznano za miejscowość zapowietrzoną wścieklizną, zabraniając kontaktowania się z podejrzanymi zwierzętami oraz trzymania w stanie wolnym psów i kotówUchwała Nr 77/567/72 Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Gryfinie z dnia 26 lutego 1972 r. w sprawie zwalczania wścieklizny (Dziennik Urzędowy Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie z dnia 6 kwietnia 1972 r., Nr 5, Poz. 22)..
We wsi był przystanek kolejowy Baniewice.
Zabytki
Kościół wybudowano pod koniec XIII wieku. Pod 1484 wymieniony został ostatni katolicki proboszcz – Frentze Konow. Podczas wizytacji w 1603 w spisie inwentaryzacyjnym wymieniono między innymi patenę z krzyżem joannickim i srebrny gotycki kielich z końca XV wieku z napisem J. Maria. W XVII wieku kościół częściowo rozbudowano, a w 1851 gruntownie przebudowano – wybudowano wieżę, przemurowano okna i otynkowano zewnętrzne elewacje. Jest to świątynia orientowana, na planie prostokąta, bez wydzielonego prezbiterium. Podczas działań wojennych częściowo zniszczony i nieużytkowany ulegał stopniowej dewastacji. Odbudowany w 1977, poświęcony 10 grudnia 1977. Kościół filialny pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa z 2 poł.