Po wybuchu I wojny światowej zgłosił się do Legionu Wschodniego, a po jego rozwiązaniu 13 października 1914 został wcielony do cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Od 1 sierpnia 1915 walczył na froncie wschodnim w szeregach 16 pułku piechoty Obrony Krajowej. 5 czerwca 1916 dostał się do niewoli rosyjskiej. 18 października 1918 wstąpił do 5 Dywizji Strzelców Polskich na Syberii i ukończył w niej szkołę oficerską. Walczył przeciwko bolszewikom w szeregach 1 pułku strzelców polskich im. Tadeusza Kościuszki. Wyróżnił się 14 sierpnia 1919 w boju pod Kamieniem. Po kapitulacji Dywizji Syberyjskiej (10 stycznia 1920 koło stacji kolejowej Klukwiennaja) dostał się do niewoli bolszewickiej i został osadzony w obozie w Krasnojarsku. Po kilku tygodniach udało mu się uciec z niewoli, ale do kraju zdołał wrócić dopiero w październiku następnego roku.