Osiągnięciem placówki było podniesienie poziomu kultury muzycznej w mieście. Uczelnia zajmowała się głównie rozwijaniem umiejętności solfeżu i śpiewu chóralnego, a także przyswajaniem elementarnej wiedzy muzycznej. W 1787 roku instytucja zakończyła swoją działalność. Szacuje się, że grono słuchaczy liczyło blisko trzydziestu wychowanków, którzy po zakończeniu edukacji zasilali środowisko artystyczne Krakowa.
Placówka wykształciła artystów scenicznych, wśród których znaleźli się m.in. Jacek Szczurowski, solista Walenty Kratzer oraz związany przez długi czas ze stołeczną operą bas Jan Nepomucen Szczurowski. Efekty działalności tej instytucji były widoczne jeszcze w początkowym okresie istnienia Wolnego Miasta Krakowa. Przykładem tego były uroczystości pogrzebowe Tadeusza Kościuszki na Wawelu z 20 czerwca 1818 roku. Wówczas lokalni artyści, pod batutą absolwenta szkoły Kazimierza Kratzera, zrealizowali wierne wykonanie Requiem autorstwa Wolfganga Amadeusa Mozarta. Dodatkowo, gdy w 1784 roku z inicjatywy Sierakowskiego sprowadzono do miasta stały włoski zespół operowy, wychowankowie wspomnianej szkoły czynnie wsparli to nowe przedsięwzięcie, zasilając skład nowo powstałego chóru.
Przypisy
Kategoria:Uczelnie muzyczne w Polsce Kategoria:Uczelnie w Krakowie