Po stronie krzyżackiej uczestniczyło w nim około 200 przedstawicieli arystokracji, a według innej kroniki łącznie około sześciu tysięcy żołnierzy.
25 lutego 1336 roku wojska krzyżackie zaatakowały litewską twierdzę Pileny, której obroną dowodził książę Margiris. Według Stryjkowskiego i Narbutta twierdza była położona na wzniesieniu, otoczona grubą palisadą i głęboką fosą. Według Wiganda z Marburga, w twierdzy schroniło się około czterech tysięcy Litwinów, którzy na widok wojsk krzyżackich wpadli w panikę i postanowili spalić siebie i swój dobytek. Kolejni kronikarze, związani z Polską i Litwą (w przeciwieństwie do związanego z Niemcami Wiganda), opisywali obronę Pilen jako akt heroizmu, zakończony samobójstwem, które miało pozbawić krzyżaków łupów i jeńców. Według nich, Litwini po długiej walce trwającej kilka dni i nocy, po utracie nadziei na zwycięstwo, rozpalili ognisko, wrzucili doń cały dobytek, a później się wzajemnie pozabijali i spalili.
Upamiętnienie