W latach 1951–1962 pracował w Polskich Liniach Oceanicznych, awansując od asystenta pokładowego do starszego oficera (pływał głównie na pokładzie MS Batory). Uzyskiwał rangi porucznika żeglugi morskiej (1954), porucznika żeglugi wielkiej (1955), kapitana żeglugi morskiej (1958) i kapitana żeglugi wielkiej (1960). Pełnił funkcję kapitana różnych statków, m.in. chłodnicowca m/s „Dęblin”. W 1963 został szefem zarządu okręgu Związku Zawodowego Marynarzy i Portowców w Gdyni, a w 1966 szefem Gdańskiego Okręgowego Związku Żeglarskiego. Kierował krajowym Polskim Związkiem Żeglarskim, ponadto od 1969 do 1978 był pierwszym prezesem Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego I i II kadencji. Zajmował stanowisko dyrektora generalnego Urzędu Morskiego w Gdyni (1966–1968) i Ministerstwie Żeglugi (sierpień 1968 – listopad 1969), następnie podsekretarza stanu w tym resorcie (listopad 1969 – kwiecień 1974, odpowiadał m.in. za administrację morską, rybołówstwo, szkolnictwo i kwestie techniczne). Następnie pełnił tożsamą funkcję kolejno w Ministerstwie Handlu Zagranicznego i Gospodarki Morskiej (kwiecień 1974 – listopad 1975) oraz Ministerstwie Komunikacji (listopad 1975 – czerwiec 1978, jako pierwszy zastępca ministra odpowiedzialny m.in. za ekonomikę transportu, prawo i współpracę międzynarodową). Był ponadto szefem Zespołu ds.