Odnóża były długie, dość wąskie, o pozbawionych wyraźnych ostróg goleniach i o ćwierć od nich krótszych stopach; te ostatnie budowały cztery człony, z których czwarty był dwukrotnie dłuższy od pozostałych i zwieńczony niezmodyfikowanymi, bardzo cienkimi pazurkami. Tylną parą ud całkowicie zasłaniały płytki bioder.
Spośród widocznych na spodzie odwłoka sternitów pierwszy był tak długi jak szeroko na szczycie zaokrąglony ostatni (hypopygidium), a te od drugiego do czwartego o połowę od niego krótsze. Spod pokryw wystawał szeroko zaokrąglony z niemal ściętym szczytem skleryt analny. Samcze genitalia miały niesymetryczny edeagus.
Paleoekologia Chrząszcz ten zasiedlał gęste, cieniste lasy porastające północno-wschodnią część Gondwany. Cechowała je bardzo wysoka wilgotność. Lasy te leżały w strefie tropikalnej lub subtropikalnej, a występujący w nich klimat rekonstruuje się jako umiarkowany do gorącego. Pory roku były w nim słabo wyrażone o czym świadczą kiepsko widoczne słoje przyrostu rocznego w skamieniałościach drewna. Bursztyn libański dostarczył licznych skamieniałości zwierząt, zwłaszcza stawonogów zasiedlających owe lasy (zobacz: fauna bursztynu libańskiego).