Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 52 pp. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1107. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 20 września 1922 został przeniesiony do 43 pułku piechoty w Dubnie na stanowisko pełniącego obowiązki dowódcy III batalionu. W marcu 1926 został zatwierdzony na stanowisku oficera Przysposobienia Wojskowego w 43 pp. W listopadzie 1927 ponownie został wyznaczony na stanowisko oficera PW w macierzystym pułku, a później na stanowisko komendanta obwodowego PW. 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 50. lokatą. W grudniu 1929 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie na stanowisko inspektora wyszkolenia Wyszkolenia Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego przy Okręgowym Urzędzie WFiPW z siedzibą w Lublinie. W czerwcu 1933 został przeniesiony do 39 pułku piechoty w Jarosławiu na stanowisko dowódcy batalionu. W sierpniu 1935 został przesunięty w 39 pp na stanowisko kwatermistrza. Służbę na tym stanowisku pełnił przez kolejne cztery lata (w 1938 stanowisko otrzymało nazwę „II zastępca dowódcy pułku”). Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 7.