Ostatnia godzina (inne tytuły: Koniec świata, Wieża ratunku) – powieść fantastycznonaukowa Tadeusza Konczyńskiego z 1912 roku; jedna z pierwszych polskich powieści katastroficznych i postapokaliptycznych. Jest to opowieść o nadchodzącym dla Ziemi kosmicznym kataklizmie i walce o przetrwanie ludzkości w obliczu apokalipsy.
Historia edycji Powieść pierwotnie ukazała się w 1912 r. w odcinkach w czasopiśmie „Kurier Poranny”, nr 161–301. Została wydana jako książka, z podtytułem powieść fantastyczna, przez wydawnictwo S. Orgelbrand i Synowie w 1913. Ukazały się też dwa inne wydania ze zmienionymi tytułami: pierwsze, także wydane w 1913 roku pod tytułem Wieża ratunku (wersja dla młodzieży z usuniętymi „drastycznymi scenami obyczajowymi”; także nakładem S. Orgelbrand i Synowie; 1913); zaś drugie, wydane w 1921 roku pod tytułem Koniec świata (nakładem Księgarni J. Czerneckiego), było regularnym wznowieniem oryginału.
Według Krystyny Kłosińskiej zmiana tytułu z Ostatniej godziny na Koniec świata była prawdopodobnie próbą wykorzystania popularności gatunku powieści katastroficznej w latach 20. XX wieku.