Pod mikroskopem dojrzałe zygospory owinięte są spiralnie ułożonym płaszczem grzybni.
Perydium o grubości 50–150 μm, zbudowane z cienkościennych, rozgałęziających się strzępek o średnicy 8–15 μm. Początkowo są szkliste, potem żółte, na koniec żółtobrązowe. W starszych sporokarpach perydium w wielu zostaje zastąpione skupiskami bladożółtych zygospor. Mają kształt od kulistego do szeroko owalnego, wymiary 90-120 × 70–100 μm i ściankę o grubości do 3–8 μm. W odczynniku Melzera barwią się na żółtopomarańczowo. Płaszcz otaczający sporokarp ma grubość 20–40 μm i składa się ze strzępek o średnicy 5–10 μm. Istnieje też sieć Hartiga.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie Jimgerdemannia flammicorona w Ameryce Północnej, Europie, Azji, Australii i na Nowej Zelandii. W Europie Południowej jest pospolity, w Polsce jest rzadki. W Polsce do 2003 r. podano jedno stanowisko, w późniejszych latach podano następne 4 stanowiska (na Wyżynie Sląskiej i Krakowsko-Częstochowskiej oraz w Beskidzie Małym).
Grzyb podziemny. Występuje w różnego typu lasach, w towarzystwie wielu gatunków drzew liściastych i liściastych. Rozwija się w ściółce, wśród resztek roślinnych i w glebie tuż pod jej powierzchnią. Tworzy sporokarpy od wczesnej wiosny do późnej jesieni.
Przypisy
Kategoria:Grzyby podziemne Kategoria:Endogonaceae Kategoria:Mykobiota Polski