Zarodnie o średnicy do 65(–80) µm, długo utrzymujące się.
Systematyka Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Endogonaceae, Endogonales, Incertae sedis, Endogonomycetes, Mucoromycotina, Mucoromycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisali go w 1972 r. Miles Joseph Berkeley i Christopher Edmund Broome, nadając mu nazwę Endogone lactiflua. W 2017 r. James Trappe, Alessandro Desirò, Matthew E. Smith, Gregory Bonito i Martin I. Bidartondo po przeprowadzeniu badań filogenetycznych przenieśli go do rodzaju Jimgerdemannia.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie Jimgerdemannia flammicorona w Ameryce Północnej, Europie, Azji, Australii i na Nowej Zelandii. W Polsce do 2003 r. podano jedno stanowisko (pod nazwą Endogone lactiflua), w późniejszych latach podano następne 6 stanowisk. Aktualne stanowiska podaje także internetowy atlas grzybów. Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.
Grzyb podziemny. Występuje w różnego typu lasach, w towarzystwie głównie drzew iglastych, zwłaszcza w wyższych położeniach górskich, ale podano jego stanowiska także w lasach liściastych. Rozwija się w ściółce, wśród resztek roślinnych i w glebie tuż pod jej powierzchnią. Tworzy sporokarpy od wczesnej wiosny do późnej jesieni.
Przypisy
Kategoria:Grzyby podziemne Kategoria:Endogonaceae Kategoria:Mykobiota Polski