Okres I przypisuje się do czasów cywilizacji Indusu. Został on dalej podzielony na dwa podokresy, I-A i I-B, reprezentujące odpowiednio fazę miejską (okres tzw. ‘’’dojrzałej kultury harappańskiej’’’ i fazę post-miejską kultury Harappy (fazę schyłkową, IAR 1957-8). Okres I-A dostarczył typów ceramiki podobnych do tych z Lothal i Rangpur okresu II-A, podczas gdy okres Bhagatrav I-B ujawnił formy ceramiki typowe dla okresu schyłkowego pomiejskiej, takie jak naczynie z krótkim, wystającym brzegiem czy mały dzban z lekko wydłużoną szyjką. Na podstawie znalezisk można przypuszczać, że miejsce zostało opuszczone w podobnym czasie, co inne ośrodki induskie. Okres II to znaleziska znacznie późniejsze, z okresu średniowiecza. Nie mają one związku z kulturą harappańską. Znaczenie Bhagatrav znane jest z tego, że jestem jednym z najbardziej na południe wysuniętych stanowisk kultury harappańskiej. Ośrodkiem położonym nieco dalej na południe, ale też i w głębi lądu, było Daimabad. Odległość między Mandą w Dżammu (jedną z najbardziej wysuniętych na północ osad harappańskich w Dżammu i Kaszmirze, nie licząc znacznie oddalonego od pozostałych ośrodków Shortugai) a Bhagatrav wynosi około 1350 kilometrów, co pokazuje, jak rozległą była cywilizacja Indusu.