Odpowiadała za łączność z Komendą Główną, przy okazji swoich wypraw zajmowała się również przewożeniem broni. W okresie akcji „Burza” została ranna podczas przewożenia meldunków. Po zakończeniu działań wojennych wyjechała do Warszawy, gdzie podjęła pracę jako stenopistka. W 1948 r. wyszła za Antoniego Adamowicza i wyjechała z nim do Kuźnic Świdnickich. Od 1955 r. pracowała w administracji kopalni Victoria. W 1960 r. wykryto u niej gruźlicę, co zmusiło ją do przerwania pracy zawodowej. Zaangażowała się w działalność społeczną, w ZBoWiD pełniła funkcję sekretarki. W 1970 r. przeprowadziła się do Brwinowa, gdzie pracowała w Polskim Komitecie Pomocy Społecznej. 6 kwietnia 2000 r. została mianowana podporucznikiem Wojska Polskiego. Została członkiem zwyczajnym Klubu Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari. Zmarła 7 lutego 2004 w Pruszkowie, została pochowana na cmentarzu w Brwinowie.
Ordery i odznaczenia Za swą służbę otrzymała odznaczenia: Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (11 listopada 1944 r.), Odznaka Grunwaldzka, Krzyż Walecznych, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1971), Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami, Krzyż Armii Krajowej, Medal Wojska – czterokrotnie.
Przypisy
Bibliografia