Definicja i charakterystyka Neoklasycyzm – nurt w muzyce XX wieku, którego rozkwit przypada na okres międzywojenny (lata 20. i 30.). Zaliczany jest do szeroko pojętego modernizmu. Estetyczne rozwiązania neoklasycyzmu nie były przypisane do jednej, zwartej grupy kompozytorów, a samo podejście poszczególnych twórców cechowało się znacznym zróżnicowaniem teoretycznym i technicznym.
Wstrząs kulturowy wywołany I wojną światową zrewidował stosunek twórców do dziewiętnastowiecznej tradycji. Późnoromantyczny monumentalizm (reprezentowany m.in. przez dzieła Richarda Wagnera czy Richarda Straussa) oraz skrajna, subiektywna emocjonalność ekspresjonizmu (widoczna np. w twórczości Arnolda Schönberga czy Albana Berga) zaczęły być postrzegane przez część nowej awangardy jako przejawy kryzysu cywilizacyjnego oraz kulturowego podłoża nacjonalizmu i militaryzmu. W odpowiedzi na ten kryzys neoklasycyzm zaproponował zwrot ku radykalnemu obiektywizmowi. Kompozytorzy odrzucili skrajny subiektywizm na rzecz rygoru formalnego, powściągliwości ekspresyjnej oraz intelektualizacji procesu twórczego. Istotą tego nurtu nie była jednak prosta rekonstrukcja dawnych stylów, lecz modernizująca gra z tradycją muzyczną (głównie epoki klasycyzmu, a w przypadku odniesień do struktur wcześniejszych – baroku, co w literaturze określa się mianem neobaroku).