W 1948 roku rozpoczęła pracę jako kuratorka w Regionalnym Muzeum Historycznym w Szumenie. Prowadziła wykopaliska z Verą Mavrodinovą i Ivanką Zhandovą, tworząc inwentarz artefaktów znalezionych w Madarze i Presławiu, co doprowadziło do jej publikacji w 1950 roku artykułu Рисунки на конници върху вътрешната крепост на Преслав (Rysunki jeźdźców na wewnętrznej twierdzy Presławia). Pod koniec roku przyjęła stanowisko w dziale antyków Narodowego Muzeum Archeologicznego w Sofii. Została przydzielona do zespołu badającego stanowisko Seutopolis pod kierunkiem profesora Dimityra P. Dimitrowa (). Ognenowa doskonaliła swoje umiejętności, stając się ekspertką w badaniach trackich.
Seutopolis, znany także jako Seuthopolis, został odkryty podczas budowy zbiornika Koprinka koło Kazanłyku w latach 40. XX wieku i całkowicie odsłonięty w latach 1948–1954. Choć starożytne miasto było jedynym trackim stanowiskiem w pełni przebadanym i wykopanym, reżim komunistyczny Ludowej Republiki Bułgarii pozwolił na zalanie stanowiska przez sztuczne jezioro powstałe w wyniku budowy tamy. Oprócz Ognenowej, w zespole badawczym byli m.in. Anna Bałkańska, Gergana Canova, Mariya Chichikova i Dimityr Nikołow.