Większość tej architektury została rozebrana na początku lat siedemdziesiątych XX w., wraz z budową nowego miasteczka wojskowego. W 1896 r. na potrzeby garnizonu wzniesiono tu prawosławną świątynię p.w. św. Mikołaja Cudotwórcy. Drewniana cerkiew została ulokowana przy centralnym placu koszar.
Brygada armii carskiej opuściła koszary 8 sierpnia 1914. Po zajęciu przez Niemców kompleks został przemianowany na „Pruzany Lager”. Od września 1915 do lutego 1919 stacjonowało tutaj pięć batalionów wojska niemieckiego i austriackiego, m.in. urządzono tu szkołę oficerską, następnie obóz internowanych, a po zakończeniu wojny krótko działał w tym miejscu obóz dla uciekinierów z sowieckiej Rosji. Śladem tego okresu jest cmentarz wojenny z 1915–1918, ulokowany w lasku na wsch. obrzeżu dawnych koszar.
Po zakończeniu wojny bolszewickiej w 1921 r. w zdewastowanym kompleksie rozlokowano 20. Pułk Artylerii Lekkiej Wojska Polskiego, a w 1924 r. także 25. Pułk Ułanów Wielkopolskich. Uzyskał on wówczas nazwę kоszar аrtyleryjskich im. Romualda Traugutta, inaczej zw. garnizonem Prużana. Układ zabudowań koszarowych rozwijał regularny schemat carskich koszarów. Koszary posiadały infrastrukturę samodzielnego miasteczka.