połowy lat pięćdziesiątych XVIII wieku, kiedy to Józef Aleksander Jabłonowski przeniósł się na stałe do zamku w Lachowcach na Wołyniu, zdołano wznieść mury, nie kontynuowano jednak prac przy dekoracji i wyposażeniu. Książę w swym testamencie, sporządzonym w 1771 r., nakazał sukcesorom „ukończyć budowę kościoła w Jabłonowie Litewskim”Wg: Andrzej Betlej, Sibi, Deo. Posteritati. Jabłonowscy a sztuka w XVIII wieku, Kraków 2010, s. 192-193, ISBN978-83-61033-38-7.. W rezultacie w kolejnych latach nadano jej zewnętrzną dekorację w stylu wczesnego klasycyzmu. Zapewne łożył na nią bratanek Józefa Aleksandra, wojewoda poznański Antoni Barnaba Jabłonowski.
Kaplica od momentu powstania służyła równolegle dwóm obrządkom: rzymsko- i greckokatolickiemu – jako prywatna kaplica dworska rytu łacińskiego oraz świątynia misji zakonnej bazylianów prowincji litewskiej, zaprowadzonej tu w 1750 r. z fundacji Jabłonowskiego. Zgodnie z inskrypcją umieszczoną niegdyś na bramie pałacowej, właściciel rezydencji, w trosce o poddanych dwóch wyznań, ufundował tu bowiem „dla spokoju ludu ołtarze w obydwu obrządkach”. W kaplicy odbyły się rodzinne ceremonie zaślubin: w grudniu 1750 r. pasierbicy księcia, Anny Pauliny Sapieżanki z Janem Kajetanem Jabłonowskim, późniejszym wojewodą bracławskim, a 5 sierpnia 1766 r.