Aktualny stan wiedzy pozwala na następujący podział chronologiczny: Okres 0 – okres Sothi, okres przedharappański – przed 3300 rokiem p.n.e. – okres ten nie jest wymieniany w starszych pracach Amarendry Natha dotyczących wykopalisk z lat 1997–1999, jednak nowsze badania z użyciem datowania radiowęglowego cofają początek osadnictwa w Rakhigarhi nawet do roku 4600 p.n.e., nazywając ten okres również okresem preformatywnym, w którym kształtowały się podwaliny przyszłej kultury harappańskiej wczesnej, a później właściwiej (dojrzałej). Zabudowania z tego okresu nie zachowały się. Gospodarka miała charakter rolno-pasterski, a zachowane z tego okresu artefakty to głównie neolityczne narzędzia krzemienne.

Okres I – kultura wczesnoharappańska 3300 – 2600 p.n.e., w której wyróżnia się trzy fazy – I, II oraz III. Najgłębsze osady tego okresu zawierają liczne fragmenty ceramiki należące do kultury Hakra. Fazy II i III to etapy pełnego rozkwitu wczesnej kultury induskiej. Badania wykazują, że miasto zbudowano na podstawie przygotowanego wcześniej planu – zarówno ulice, jak i mury są zaplanowane starannie i mają jednolitą szerokość, a dzielnice mieszkalne odseparowane są od produkcyjnych. Wskazuje to na istnienie decyzyjnego ośrodka władzy.