Wraz z powstaniem parafii zbudowano pierwszy, drewniany kościół w Uhrynowie, już wówczas poświęcony św. Katarzynie. Uległa ona spaleniu i odnowieniu w 1 poł. XVI wieku z funduszy wojskiego buskiego Piotra Gołdacza. Była to budowla drewniana. Niestety, w 2. poł. XVI wieku kościół został zamieniony na zbór protestancki (prawdopodobnie ariański), a po odzyskaniu przez katolików ponownie konsekrowana. Napad Kozaków i Tatarów na Uhrynów w r. 1648 najpewniej przyczynił się do złego stanu świątyni, która w źródłach z 1672 roku została określona jako nienadająca się już do naprawy i potrzebująca zastąpienia nowym budynkiem.
Przed 1713 rokiem nowy, również drewniany kościół na miejscu starego wzniósł chorąży ziemi bełskiej Stanisław Drużbic, który został odnowiony w r. 1714. Obok kościoła wzniesiono drewniana dzwonnicę. W połowie XVIII wieku kościół wymagał remontu, a ściany lekko się pochyliły. W r. 1763 określono go w dokumentach jako „walący się”. Nową, murowaną świątynię rozpoczęto budować dopiero w r. 1767, przy wsparciu finansowym ówczesnego właściciela Uhrynowa wojewody kijowskiego Franciszka Salezego Potockiego. W 1772 roku prezbiterium było prawie ukończone, a ściany nawy zbudowane do wysokości okien, budowę ostatecznie ukończono, a wnętrze wyposażono do r. 1779, kiedy została konsekrowana. W r.