Nowe, krytyczne stereotypy postrzegania, pojawiąjące się systematycznie, prognozowały, że socjalizm sam z siebie z racji immanentnej właściwości systemu zmierzał do dezorganizacji i rozkładuWłodzimierz Wesołowski (1996) Autonomia i stereotypizacja jednostkowych doświadczeń, w: Winicjusz Narojek. Jednostka wobec systemu. Antropologia trwania i zmiany, Wydawnictwo Instytutu Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk, Warszawa, str. 94-97.

Elżbieta Tarkowska doceniła przede wszystkim antropologię Narojka, wskazując w jej obrębie na znaczenie żywiołowych procesów grupotwórczych, tj. kształtowanie się rożnego rodzaju lobbies, podziałów na swoich i obcych, układów patron-klient, powstałych w wyniku ciągłej potrzeby przetrwania w trudnych sytuacji, związanych z ciągłym niedoborem dóbr. Zasługą Narojka było wskazywanie, że będą one przeszkodą w budowaniu nowego ładu społecznego „po socjalizmie”. Elżbieta Tarkowska (1996) O antropologii Winicjusza Narojka, w: Winicjusz Narojek. Jednostka wobec systemu. Antropologia trwania i zmiany, Wydawnictwo Instytutu Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk, Warszawa, str.