Sama ekranizacja Paramount Pictures została bardzo luźno oparta na pierwszym utworze z cyklu. Główny bohater powieści, sir Nayland Smith, jest w tym filmie mniej ważny, a drugoplanowy bohater, dr Petrie, staje się główną postacią. Paramount również chciało wyeliminować polityczny i kulturowy aspekt twórczości Rohmera oraz jakiekolwiek sugestie, że Fu Manchu był powiązany z chińskim rządem. W związku z tym bohater został przekształcony z antykolonialnego fanatyka w patriarchę, który oszalał z powodu utraty żony i syna. Egipska niewolnica Kâramanèh służąca Fu Machu została zastąpiono Brytyjką Lią Eltham. Ekranizacja dała doktorowi Fu wąsy nie występujące w książkach. Mimo że scenarzyści zmniejszyli aspekt Żółtego Niebezpieczeństwa na rzecz melodramatycznej zemsty, Zemsta doktora Fu Manchu wykorzystała kilka stereotypów dotyczących Żółtego Niebezpieczeństwa, typowych dla tamtej epoki, w sposobie przedstawienia postaci Fu Manchu, w tym umiejętne używanie przez niego trucizny, dmuchawek i hipnozy do kontrolowania białej kobiety w całym filmie.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Zemsta doktora Fu Manchu · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.