Macario de Leon Sakay (ur. 3 stycznia 1870 w w Manili, zm. 13 września 1907) – filipiński działacz niepodległościowy, wojskowy i polityk, prezydent .

Życiorys Urodził się w w Manili w ubogiej rodzinie. Imał się różnych zajęć, był prawdopodobnie fryzjerem a także krawcem. Zatrudnił się też w warsztacie wytwarzającym bryczki, występował też na deskach teatru. W 1894 wstąpił do Katipunanu, tajnej organizacji, której celem było wyzwolenie Filipin spod kolonialnego panowania Hiszpanii. Szybko zaprzyjaźnił się z Andrésem Bonifacio, najwyższym przywódcą tej grupy. Z czasem zaczęto mu powierzać funkcje kierownicze. Stanął zatem na czele Dapitanu, manilskiego oddziału organizacji.

Po wybuchu rewolucji w 1896 ukrył się w górach Marikiny oraz Montalban. W czasie trwania wojny ze Stanami Zjednoczonymi działał w Manili. Schwytany przez okupacyjne władze amerykańskie, został zwolniony na mocy amnestii z lipca 1902. Przystąpił następnie do tworzenia oddziałów partyzanckich w regionach zamieszkanych przez ludność posługującą się językiem tagalskim, przede wszystkim w prowincjach Rizal, Cavite, Laguna oraz Batangas. Udało mu się ugruntować swoją władzę na tych terytoriach na tyle, że jeszcze w 1902 proklamował powstanie niezależnej republiki – . Został jej prezydentem oraz sformował gabinet.