W tym okresie rozpoczęły się próby zwerbowania Lisińskiego przez Służbę Bezpieczeństwa, które trwały aż do 1970 roku. Nie odniosły one rezultatu, a sprawę ostatecznie zamknięto w 1981 roku.
Po tzw. odwilży październikowej uruchomiono m.in. rejsy do Szwecji, wykonywane przez statek MS Mazowsze. Tą drogą dotarło do Skandynawii i pozostało tam wiele osób, m.in. przedstawicieli inteligencji i kultury. Wśród nich była m.in. Irena Świt-Ihnatowicz - gospodyni Czesława Bąbińskiego, pełniącego w latach 1952-1956 funkcję Ministra Budownictwa Przemysłowego. Z nią to Lisiński nagrał cykl audycji pt. "Jak żyje nowa klasa w Polsce", ukazujących rzeczywiste różnice pomiędzy poziomem życia klasy rządzącej w Polsce a pozostałymi obywatelami.
W latach 60. XX wieku włączył się w reaktywowanie w Szwecji Polskiej Partii Socjalistycznej (podczas studiów w Krakowie był członkiem bojówki PPS). Przez dwie kadencje pełnił funkcję prezesa partii oraz był reaktorem wydawanego w Sztokholmie w latach 1969-1987 "Biuletynu Socjalisty". Po rozpadzie emigracyjnego PPS w 1960 roku opowiedział się po stronie Centralnego Komitetu Odbudowy PPS, kierowanego przez Adama Ciołkosza. Był również członkiem Polskiego Ruchu Wolnościowego Niepodległość i Demokracja oraz współpracownikiem szwedzkiej sekcji Amnesty International.