Szlak bojowy pułku Po wybuchu III powstania od 3 do 5 maja 1921 pułk rozbił w ciężkich walkach pod Przebieniem, Lubomią, Rogowem i Markowicami niemieckie oddziały stacjonujące w prawobrzeżnej części powiatu raciborskiego. Nie powiodła się jednak próba zajęcia prawobrzeżnego przedmieścia Raciborza – Ostroga. W tym czasie jeden z oddziałów powstańczych przy przeprawieniu się przez Odrę spróbował opanować leżący na lewym brzegi rzeki Racibórz atakując miasto od strony Krzyżanowic. Po dwudniowych walkach powstańcy zostali zmuszeni do wycofania się na prawy brzeg rzeki. Tym samym linia frontu ustabilizował się generalnie na Odrze, gdzie pułk zajął pozycje obronne na odcinku pomiędzy Dziergowicami a Olzą, wzmocnione następnie przez posiłki napływające z głębi obszaru powstańczego. Już 4 i 5 maja Niemcy podjęli próbę rozbicia frontu powstańczego atakując z Ostroga Markowice, ale próba ta została powstrzymana przez oddziały powstańcze. 18 maja 1921 cały pułk przegrupował się w rejon Raciborza wzmacniając tam polską obronę przed natarciem niemieckim, tym bardziej że Niemcy ściągnęli posiłki w postaci 3000 ludzi dobrze uzbrojonych i wyposażonych w artylerię i pociąg pancerny (było to freikorpsy Paulsena, Erhardta i Ditricha)Bogdan Cimała, Racibórz (Ratibor),, [w:] Encyklopedia powstań śląskich, Opole 1982, s. 466..