We wrześniu 1915 został powołany do armii rosyjskiej i wcielony do 33 batalionu zapasowego w Symferopolu. W grudniu tego roku został skierowany do Odeskiej Szkoły Wojskowej (). 1 maja 1916, po ukończeniu szkoły, został mianowany chorążym i przeniesiony do 271 zapasowego pułku piechoty (ros. 271-й пехотный запасный полк) w Jekaterynosławiu, w którym pełnił funkcję instruktora, a później komendanta szkoły podoficerskiej. W lipcu 1917 został wysłany na front i wcielony do 16 ładożskiego pułku piechoty. W grudniu tego roku wrócił z frontu do Jekaterynosławia. W sierpniu 1918 wrócił do Radomia, a w październiku tego roku przyjechał do Lwowa, gdzie zapisał się do Szkoły Politechnicznej.
Od listopada 1918 uczestniczył w obronie Lwowa. Walczył na I i II odcinku obrony, a następnie w szeregach 1 pułku strzelców lwowskich i oddziale rotmistrza Romana Abrahama. W 1919, po rozwiązaniu oddziału rtm. Abrahama, został przeniesiony do 6 pułku strzelców polskich, który później został przemianowany na 48 pułk piechoty. W szeregach tego oddziału ochraniał granicę na Górnym Śląsku, a następnie uczestniczył w zajmowaniu Pomorza i wojnie z bolszewikami.