Okres IIB: Dojrzała kultura harappańska Ostatni okres osadnictwa na tym terenie należy do dojrzałego okresu harappańskiego ze wszystkimi charakterystycznymi cechami dobrze rozwiniętego miasta. Masywny mur obronny miasta został wykonany z cegieł mułowych. Zachował się fragment tego muru o długości 141 metrów, szerokości 5 metrów i wysokości 1,8 metra, wykonany z 17 warstw cegieł. Odnaleziono jak dotąd pozostałości trzech dużych kompleksów mieszkalnych w różnych częściach wzgórza. Domy zostały wybudowane z cegieł mułowych, suszonych na słońcu, były wyposażone w łazienki. Podłogi są głównie ceglane, rzadko terakotowe. Zachowały się szerokie, brukowane, proste drogi, z czego szerokość głównej z nich wynosi 4,8 metra. Okrągła konstrukcja z wypalonej gliny to prawdopodobnie „tandoor” – wspólna kuchnia, którą nadal można zobaczyć na wiejskich terenach Indii. W Bhirranie, podobnie jak w innych miastach tego okresu, funkcjonował system kanalizacyjny, a kanały odpływowe budowano z cegły wypalanej. Z tego okresu pochodzi największa ilość artefaktów znalezionych w Bhirranie. Ceramika jest typowa dla okresu dojrzałego, dominuje ceramika czerwona angobowana, w zdobnictwie dominują motywy geometryczne, roślinne i zwierzęce.